Git gide alışıyorum sana.Hiç bir alışkanlık bu kadar güzel olmaz.Yanımda olduğun zaman alkol gibi damarlarıma yayılıyor,

Sigara gibi ciğerlerimi yakıyorsun.Alışkanlıklar daima korkutur beni.

Düşün ki ben yaşamaya bile alışık değilim.Kendi kendimi alıştırmadım yıllardır.Fakat şimdi sana alışıyorum.Alıştıça özlemim daha da artıyor ve daha da yoğunlaşıyor.Yalnız içimde garip bir korku var.Sana tamamen alışmaktan değil,kendimi sana alıştırmaktan korkuyorum.Bir gün ansızın ölmekten ve seni bana olan alışkanlığınla yalnız bırakmaktan korkuyorum.  Oysa ki her zaman günün her saatinde yanında olmalıyım senin.Ellerim ellerinden uzaksa nasıl güçsüzüm bilemezsin.Bana alışmış olmaktan pişmanlık duyacağın bir saniyen bile olmamalı.Her zevkin yaptığın her şeyin yarısı senin yarısı benim olmalı.

           Bana alış demeyeceğim.Nasıl olsa bir gün alışacakasın.İlk defa sevinmenin ürpertisi içindeyim.Kimseden sevgi istemedim, verdiler almadım.Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum.  Sevgin olmasaydı değersiz bir can parçasındaydıım. Şimdi ise sevginin aynasındayım. Bana bakanlar baştan başa seni görecekler....

           Git gide bu alışkanlığın içinde kaybolduğumu hissediyorum.Beni yaşadığım zamanın dışına çıkartıyorsun. Alışkanlık kozasını ören bir ipek böceği gibi git gide tamamlıyor sevgimizi. Korkunç bir yangın başladı yüreğimizde. Özlem kıskançlık arzu ne varsa hepsi tutuştu bir anda alev almayan yerimiz kalmadı. Nehirler,denizler,okyanuslar boşalsa üzerimize hiç sönmeyeceğiz biliyorum.Bu yangın biz kor oluncaya dek sürecek...

Bu bir son olmayacak................... Aksine bu "Varoluşun Başlangıcı". 

HOŞGELDİN
Hoş geldin!
Kesilmiş bir kol gibi
omuz başımızdaydı boşluğun...
Hoş geldin!
Ayrılık uzun sürdü.
Özledik.
Gözledik...
Hoş geldin!
Biz
bıraktığın gibiyiz.
Ustalaştık biraz daha
taşı kırmakta,
dostu düşmandan ayırmakta...
Hoş geldin.
Yerin hazır.
Hoş geldin.
Dinleyip diyecek çok.
Fakat uzun söze vaktimiz yok.
YÜRÜYELİM.....

NAZIM HİKMET

DAĞ RÜZGARI

Kaderde senden ayrı düşmek te varmış
Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim..
Seni tanımadan
Hele seni böyle deli divane sevmeden
Yalnızlık güzeldir diyordum
Al başını, kaç bu şehirden
Ufukta bir çizgi gibi gördüğün dağlara
Rüzgarın iyot kokularını taşıdığı denizlere git
Git gidebildiğin yere git diyordum
Oysa ki, senden kaçılmazmış
Yokluğuna bir gün bile dayanılmazmış.
Bilmiyordum.

Yine de dayanmağa çalışıyorum işte
Bir kır çiçeği koparıyorum gözlerine benzeyen
Geçen bulutlara sesleniyorum ellerin diye
Rüzgar güzel bir koku getirmişse
Saçlarını okşayıp gelmiştir diyerek avunuyorum
Yaşamak seninle bir başka zamanı
Bir başka zamanda seni yaşamak
Her şeyden önce sen
Elbette sen
Mutlaka sen
İster uzaklarda ol
İster yanı başımda dur
Sen ol yeter ki bu zaman içinde
Ben olmasam da olur
Seni bir yumağa sarıyorum yıllardır
Bitmiyorsun
Çaresizliğim gün gibi aşikar
Su olup çeşmelerden akan güzelliğin
İnceliğin ışık yüzüme vuran
Sen güneş kadar sıcak
Tabiat kadar gerçek
Sen bahçelerde çiçekler açtıran
Sudan, havadan, güneşten yüce varlık
Sen, o tek sevgi içimde
Sen görebildiğim tek aydınlık

Bir nefeste benim için al
Havasızlıktan öldürme beni
Bulutlara, yıldızlara benim için de bak
Susadım diyorsam
Bir yudum su içmelisin
Ben yorulduysam sen uyumalısın
Ellerim sevilmek istiyor
Saçlarım okşanmak istiyor
Dudaklarım öpülmek istiyor
Anlamalısın.

Ağaçların yeşili kalmadı
Gökyüzünün mavisi yok
Bu dağlar o dağlar değil
Rüzgarında kekik kokusu yok
Kim bu çaresiz adam
Bu kan çanağı gözler kimin
Kaç gecedir uykusu yok
Gündüzü yok
Gecesi yok
Yok
Yok
Anladım
Sensiz yaşanmaz bu dünyada
İmkanı yok...

Ümit Yaşar Oğuzcan
( 1926 - 1984 )

KAR

   
Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze, inceden.

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan,
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu'dan
Sesin nerde kaldı? Kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni, uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram.

Buğulandıkça yüzü her aynanın,
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın,
Göğe uzanır - tek, tenha - bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış,
Büyük yalnızlığını dünyanın...

Ahmet Muhip Dranas 
( 1908 - 1980 )